Zestawienie całości obrotów gospodarczych między danym krajem a zagranicą w wyrażeniu pieniężnym w danym okresie, najczęściej w ciągu roku, nazywa się bilansem płatniczym. Bilans sporządza się zwykle w walucie krajowej. Obejmuje on wszystkie transakcje — zarówno odpłatne jak i nieodpłatne. Znaczna większość obrotów zagranicznych to oczywiście transakcje odpłatne, zawierane na zasadzie dwustronnych transferów, tzn. za każdą wartość przekazaną drugiej strome otrzymuje się zapłatę, która jednak nie musi być uregulowana od razu. Zdarzają się jednak transakcje jednostronne, tzn. polegające na przekazaniu jakiegoś towaru, usługi lub sumy pieniężnej bez otrzymania żadnej rekompensaty. Przykładem są darowizny, opłaty składek (Np. w organizacjach międzynarodowych), przekazy emigrantów itp. Także te transakcje obejmuje bilans płatniczy. Metodologia i sposób sporządzania bilansu mogą być różne. Większość krajów stosuje metodologię zalecaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. W tym ujęciu bilans płatniczy obejmuje wszystkie powstałe w danym czasie należności i zobowiązania bez względu na to, czy są one regulowane od razu, czy w przyszłości. W krajach socjalistycznych takie zestawienie nazywa się bilansem rozrachunkowym, a pojęcie bilansu płatniczego stosuje się tylko w odniesieniu do zestawienia płatności faktycznie dokonanych w danym czasie (przekazanych za granicę lub stamtąd otrzymanych).
bangkok thailand kredyt samochodowy egzamin maklerski